Leven

Eens is de aarde ontstaan, duizenden miljoenen jaren geleden, toen waren er nog geen mensen zoals wij nu zijn, toen waren er dieren en planten, maar de mens was er nog niet. En op een gegeven moment is de mens op aarde gekomen. Zijn onze voorouders op aarde gekomen. Vóór ons hebben er sinds dan heel veel mensen op aarde geleefd en door de eeuwen heen hebben al die mensen van alles gedaan, of gelaten. Goede dingen maar ook geen goede dingen en nu, nu zijn wij er, nu leven wij. Nu. In al die jaren voor ons leefden mensen en die leefden in hun tijd ook in het nu. Voor hen was het toen nu.

Op aarde is er een tijd van komen en een tijd van gaan, dat is een vaststaand feit. Tussen het komen en het gaan is er ons bestaan, ons verblijf op de aarde in het besef te leven, met alles wat er op aarde aanwezig is en met heel veel andere mensen. En met al die andere mensen en hun doen en laten hebben we allemaal te maken, terwijl we een heleboel mensen helemaal niet eens kennen en terwijl al die andere mensen keuzen maken waarvan wij veel niet weten, maar waar we toch ook allemaal mee te maken hebben.

Alle mensen hebben het vermogen om te kunnen denken en te kunnen bedenken, de een kan meer bedenken dan de ander, maar allemaal hebben we een mate van vermogen om te kunnen denken. En we kunnen niet alleen denken, we kunnen ook voelen. We kunnen lichamelijk voelen, dat kan pijn zijn of dat kan prettig zijn. Pijn voelen we, bijvoorbeeld als we ons stoten, of een bot breken, maar we kunnen lichamelijk ook iets als prettig voelen, bijvoorbeeld als onze huid gestreeld wordt. We kunnen ook op een andere, een niet lichamelijke manier voelen, ook dat voelen kan pijnlijk zijn, maar kan ook blijdschap geven.